| • چکیده : |
,"«ابومحمد مشرفالدین مصلح بن عبدالله سعدی» در سال 606 هجری قمری در یكی از محلههای شیراز به دنیا آمد، در 12 سالگی پدرش را كه از عالمان دین بود، از دست داد و پس از آن مادرش تربیت و آموزش وی را برعهده گرفت. او سالهای زیادی را به فراگیری علم گذراند و به كشورهای زیادی سفر و تجارب زیادی كسب كرد. سعدی شعرهایی به فارسی و عربی میسرود كه ساده، لطیف و عاشقانه بودند. او دو كتاب با نام «گلستان» و «بوستان» را نوشت و پس از سفرهای بسیار، به شیراز بازگشت و به ارشاد مردم پرداخت و ضمن آن آثار دیگری از جمله «دیوان شعری» از خود برجای گذاشت. سعدی سرانجام در اوج شهرت و محبوبیت، در سال 692 هجری قمری دیده از جهان فروبست. مریدانش او را در همان شهر به خاك سپردند و آرامگاهش میعادگاه عاشقان راه حق و حقیقت گردید. این كتاب به شرح زندگی سعدی ـ نویسندة برجستة قرن هفتم هجری ـ و معرفی آثار وی اختصاص دارد و برای گروه سنی «ج» به نگارش درآمده است." |