| • چکیده : |
,"«برزو» و قبیله‌اش كولی بودند، كنار رود كارون چادر زده بودند. برزو نی می‌زد. هر روز بیش‌تر اوقات، غروب‌ها كنار كارون بود و ضمن نی زدن با كارون درد دل می‌كرد. بارها دلش می‌خواست خود را به آغوش كارون بیندازد، تا از شر این زندگی یكنواخت كه به گدایی می‌گذشت خلاص شود. اما هر صبح سگ‌های دغاغله سروصدا می‌كردند و زندگی دوباره آغاز می‌شد. برزو همسری زیبا داشت كه به ستارة ایل معروف بود با نوزادی كه تازه به دنیا آمده بود. روزی برزو از سر و صدای بچه عصبانی شد و به كنار رود رفت. مدتی بعد بازگشت تا نی خود را بردارد. كودك معصوم به خواب ناز فرو رفته بود و مادر او چون زنان دیگر مشغول كار بود. برزو كودك خود را بوسید و به كنار رود رفت و همراه نی زدن آواز سر داد. ناگهان با صدای فریاد همسرش به سمت چادر رفت. چهار سگ با چهره‌های خونین در حال خوردن نوزاد او بودند. این كتاب شامل دو داستان به نام‌های سگ‌های دغاغله و فقط مرگ دروغ نمی‌گوید، است." |