| • چکیده : |
,"در یك صبح آرام و خنك، وقتی تمام سنگ‌ها در خواب سنگینی بودند، یكی از آن‌ها با فریاد گفت: نگاه كنید، یك تكه از خورشید به زمین افتاده است". سنگ‌های دیگر از خواب برخاستند و همه با تعجب به تكه‌ای از خورشید نگریستند. تا این كه سنگ درخشان از خواب بیدار شد و به آن‌ها توضیح داد كه او تكه‌ای از خورشید نیست بلكه یك الماس است كه از زیر زمین به سطح آمده است. مدتی نگذشت كه الماس‌هاای دیگری نیز به سطح زمین آمدند. سال‌ها گذشت و سنگ‌ها به بودن الماس‌ها عادت كردند. هر صبح، دور آن‌ها را می‌گرفتند و به قصه‌های زمین گوش می‌دادند. تا این كه در یك صبح سرد، وقتی كه از خواب برخاستند، جای الماس‌ها را خالی دیدند. اما شب‌هنگام آن‌ها را دیدند كه در میان ستارگان آسمان می‌درخشیدند." |