| • چکیده : |
,"خانم ظروفچی را برای اولینبار بارقهای از وحشت فراموشی غافلگیر كرد، زمانی كه مادربزرگ او «عزیزجون» به آلزایمر مبتلا شد؛ روزی كه عزیزجون فاصلة اذان ظهر تا مغرب را پنج یا شش بار وضو گرفت و نماز خواند، از آن روز به بعد تصمیم به نوشتن كتابچة زندگیاش گرفت. او از كودكی خود گفت و از تصویری که بارها و بارها در ذهنش حك شده بود. او میان یك دشت پر از سنجاقكهای رنگارنگ به دنبال سنجاقكی میدوید كه بالهای شیشهای و نورانی بزرگ داشت. صورتش شبیه آدم بود، شبیه یك مرد كه با مهربانی به او اشاره میكرد كه پاهای او را بگیرد و دخترك به دنبال بالهای نورانی سناقك میدوید كه یكباره نورهای شیشهای خاموش شدند و او خود را در ظلماتی غلیظ میان دشتی بزرگ، تنها دید. كتاب حاضر حاوی خاطراتی از دوران كودكی تا بزرگسالی وی است." |