| • چکیده : |
,"ملاصدرا یكی از حكمای بزرگ ایرانی در دوره‌ی صفویه است. وی را از نوادگان حاجی قوام شیرازی، معاصر حافظ دانسته‌اند. پدر ملاصدرا، ظاهرا در شیراز شغل دولتی داشته و از زندگانی مرفهی برخوردار بوده است. صدرالدین شیرازی برای تحصیل علم به اصفهان سفر كرده و علوم عقلی را نزد شیخ بهایی و علوم نقلی را نزد میرداماد و میرفندرسكی فراگرفت و در حكمت الهی به مقامات عالی رسید. چون بعضی از فقها با او به مخالفت پرداختند، ناچار تصمیم به گوشه‌گیری گرفت و به ده كهك رفت و مدت مدیدی در آن‌جا به تفكر و ریاضت پرداخت. وی پس از سالیان طولانی به شیراز بازگشت و در آن‌جا تا آخر عمر به تدریس و تالیف پرداخت. مهم‌ترین اثر او در فلسفه، كتاب "اسفار" است. از دیگر آثار وی می‌توان به "العرشیه"، "شواهد الربوبیه" و... اشاره كرد. فلسفه‌ی ملاصدرا كه خود از آن به عنوان "حكمت متعالیه" نام می‌برد، تلفیقی است از عقاید مكتب مشاء و اشراق و مسلك كشف و شهود. در كتاب حاضر "نقد ملاصدرا" از دو جنبه بررسی شده است: یكی نقد ملاصدرا بر دیگران و دیگری نقد دیگران بر ملاصدرا؛ كه دومی شامل نقد گذشتگان و معاصران می‌شود. از جمله مباحث كتاب می‌توان به انتقادات ملاصدرا بر شیخ اشراق (ابوعلی‌سینا)؛ نقد مكتب احسایی بر مكتب ملاصدرا و... اشاره كرد." |