| • چکیده : |
واقع گرایی، طبیعت گرایی، نماد گرایی، باله روس، ساخت گرایی، اكسپرسیونیسم و تئاتر روایتی هستند كه در این كتاب برای نشان دادن سیر تحول صحنه‌آرایی در نمایش، به ویژه صحنه آرایی نو طرح و بررسی شده‌اند .سیر تطور صحنه آرایی مربوط به تحولاتی است كه در اواخر قرن 19تا نیمه‌های قرن بیستم روی داد ;زیرا این تحولات متاثر از نظریه‌های جدیدی بود كه در كل تئاتر و سبك‌های جدید نقاشی به وجود آمد .تحولات جدید تئاتر نیز خود ریشه در تحولات علمی جدید و نظریه‌های فلسفی اگوست كنت داشته .در میان سبك‌های فراگیر تئاتری این زمان شیوه‌های استانیسلاوسكی، آپیا، كریگ، مایر هولد و برشت بیش از همه بر صحنه‌آرایی معاصر تاثیر داشته است .در سبك‌های نقاشی نیز شیوه نقاشان روس، كوبیسم، پیكاسو و نقاشی اكسپرسیونیستی آلمان بیش از دیگر سبك‌ها اثرگذار بوده است .از ویژگی‌های صحنه آرایی نو می‌توان به این نمونه‌ها اشاره كرد :وابستگی صحنه آرایی به بازیگری، سعی در خصوص رساندن دكور (حذف حشو و زواید)، گرایش به انتزاع و تجرد، به كارگیری مصالح و مواد واقعی، و ازدیاد نقش نور . |