| • چکیده : |
این اثر سلسله نوشته‌هایی است كه در باب شناخت مولوی به ویژه شرح و تفسیر پاره‌ای از غزل‌های وی در دیوان شمس" و تبیین حالات و روحیات شاعر. نویسنده خاطرنشان می‌كند: "دیوان شمس، انعكاس یك روح غیر آرام و پر از هیجان و لبریز از شور و جذبه است. نخستین خصوصیتی كه از غزلیات جلال‌الدین به چشم می‌خورد و او را از سایر شعرا ممتاز می‌كند این است كه او نمی‌خواهد شعر بگوید. می‌خواهد احساسات گنگ و مبهم خود را بگوید.... دیوان شمس تبریزی كه كوره‌ای است از جذبه و حال و سایه یك روح آواره و سرگردان، ولی با این تفاوت كه در دیوان شمس تبریزی قیافه ارشاد یك قطب روحانی، كم رنگ و شمایل یك مجذوب سالك و از خود بی‌خود بیشتر نمایان می‌شود...". بخش پایانی كتاب متشمل است بر: گزیده اشعار دیوان شمس، شرح حال مولانا و شمس تبریزی، گزیده فیه‌مافیه، و نمونه‌ای از نثر مقالات شمس." |