| • چکیده : |
,"یك ظهر جمعه در اردیبهشت سال سگ بود كه اتفاق افتاد: "شاهكشی!". سه گلوله شلیك شد كه یكی از آنها در قلب شاه پیر، "سلطان صاحبقران"، نشست و او را به زمین نشاند. اتابك ـ صدراعظم ـ ماجرا را به سرعت دیده بود: در ولول? رفتوآمد زوار، در تلالو هزاران هزار پاره آینههای سقف و دیوار، صدها نقش از دستی تكیده دیده شد، چالاك از چاك قبایی زنده بیرون آمد، با تپانچهای روسی كه در پشت نامهای پنهان بود. ضارب، میرزا رضای كرمانی، دستفروش دورهگرد ترمه و شال كشمیری با صدایی رنجور اما پر از امید گفت: درخت ظلم را از ریشه بركندم، .... بریدم،... انداختم. نگاه شاه به وزیر اعظم مانده بود و با جان كندن بسیار به سوی مزار "جیران" میرفت. تصویر صدها شاه مفلوك و تیرخورده، در آینهكاریهای اطراف راهرو پیش میرفت. در كنار فرار ترمهپوش و سرخابی جیران به زانو درآمد، جانش به لب رسید، سنگین و خاموش افتاد و در كنار سنگ قبر جیران مرد." |