| • چکیده : |
,"محمد (ص)، از پس خوابی كوتاه، سر از زمین ماسه‌ای غار حرا برگرفت. هوا خنكایی لرزآور داشت. شب، گویی به نیم? خود رسیده بود. سر سوی بیرون چرخاند: هلال لاغر ماه، نور كم‌جان خود را بر كوه‌های حرا و دشت گسترد? جنوبی افشانده بود. مكه، طبیعت پیرامون آن و جهان در خوابی ژرف غرقه بودند. سكوتی سنگین و غریب، هستی را یك‌سره در خود فرو پیچیده بود. او، پیش‌تر نیز نیم? شعبان را با بیداری سپری ساخته بود، اما، آن مای? سكوت و آرامش را، هرگز نه شنیده بود و نه احساس كرده بود... پس، ناگاه، در آسمان، نوری غریب آشكار شد و تمام افق نگاه او را پرساخت. او، ترسان، در جسم و جان خود، جنبشی احساس كرد: لرزشی در تن، دوار در سر تا مرز سرگیجه، فشار، افسردگی تن و روح. پس از آن، شست و شوی روح در مایعی لطیف از جنس نور بود. گویی زایشی دوباره، زندگی‌ای نو، دیگر شدن جنس جان، آن‌گاه حس سبك‌بالی و زلال و شفاف شدن داشت. نور از او خواست بخواند، بارها، و او خواند. نور رفت. خواست تا از جای برخیزد، در زانوانش نایی نمانده بود. در همان حال پیشانی بر زمین نهاد و صدایش به گریه بلند شد." |