| • چکیده : |
,"امیر نوین، امیر ـ اسطوره، نمیتواند آدمی واقعی و فردی مشخص باشد، فقط میتواند یك سازمان (ارگانیسم) باشد. امیر نوین یك عنصر پیچیدهی اجتماع است كه در آن ارادهی جمعی كه به رسمیت شناخته شده و تا حدی در عمل، خود را نشان داده است رفتهرفته شكل مشخص به خود میگیرد. تكامل تاریخ، این ارگانیسم را پدید آورده و آن حزب سیاسی است: اولین هستهی حاوی نطفههای ارادهی جمعی كه میكوشد عام و تام باشد. لازم است كه در امیر جدید از ارادهی جمعی و به طور كلی ارادهی سیاسی به معنای امروزی كلمه، تعریفی عرضه كرد: اراده به معنای آگاهی كارآمد نسبت به ضرورت تاریخی. بخش مهمی از امیر نوین باید به امر اصلاح فكری و اخلاقی یعنی مسالهی دین یا جهانبینی اختصاص یابد. شهریار نوین باید خواستار و سازماندهندهی رفرم فكری و اخلاقی باشد و چارهای جز این ندارد؛ یعنی باید زمینهای برای اكتشاف آتی ارادهی جمعی ملی ـ مردمی در راستای تحقق شكل والا و تام تمدن امروزی فراهم آورد. در سراسر كتاب، ماكیاول به این بحث میپردازد كه امیر چگونه باید باشد تا مردم را به سوی بنیانگذاری یك دولت جدید، رهبری كند. در پایان كتاب، ماكیاول خود با مردم در میآمیزد، به هیات مردم (نه با مردم به مفهوم عام كلمه بلكه مردی كه توانسته با استدلال علمی متقاعدشان كند) و به صورت سخنگوی آگاهشان درمیآید. "شهریار جدید" نامی است كه نویسنده بر اجتماعی روشنفكران طبقهی كارگر نهاده است. برخی از مطالب كتاب عبارت است از: علم سیاسیت (ماكیاول و ماركس)؛ عناصر سیاست؛ حزب سیاسی؛ بعضی جنبههای نظری و عملی اكونومیسم؛ سیاست در حكم علمی مستقل؛ دربارهی بوروكراسی؛ قضیهی نسبتهای ثابت؛ تداوم و سنت؛ خودجوشی و رهبری آگاهانه؛ و لونتاریسم (داوطلبیگری) و تودههای اجتماعی." |