| • چکیده : |
,"ادبیات فارسی به سبب پیشینه و پشتوانههای متنوع و تاریخی خود، جلوهگاه پرباری از ملاحظات هرمنوتیكی است. صرفنظر از متون عرفانی در متون غیرعرفانی نیز نمونههای بسیاری از نگاههای هرمنوتیكی را میتوان مشاهده كرد كه از آن جمله است: كلیله و دمنه، مرزباننامه، روضه العقول و... در میراث ادبی فارسی به نمونههای قابل توجهی از نكتههای نظری در باب تاویل نیز برمیخوریم كه میتوانند گویای نوعی معرفت هرمنوتیكی تلقی شوند. با این حال التفات مستقیم به زمینههای تاویلی و كاركردهای هرمنوتیكی در ادبیات ما سابقهی كمتر از نیم قرن دارد كه اغلب از سیر نوشتهها و سخنان فلسفهدانان آشنا به مبانی فكری و فلسفی مغرب زمین و ترجمهی آثار مرتبط با این زمینه حاصل شده است. كتاب حاضر در دو بخش تلاشی است برای سادهسازی مفاهیم مرتبط با هرمنوتیك و نظریههای ادبی. بخش اول به تعاریف و نظریههایی در زمینهی هرمنوتیك و بخش دوم به مبحث تاویل در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی اختصاص یافته است." |