| • چکیده : |
,"فقر، نیرومندترین و بزرگترین مصیبت بشری است. فقر، مولد دردهای بسیار است، از گرسنگی و بیماری گرفته تا اختلافات داخلی و حتی جنگ. معمولترین توضیح علت فقر تودهای كه هر روزه در همهی طبقات علمی و حرفهای عرضه میشود این است كه جامعه "طبیعتا فقیر" است و این در ارتباط با ویژگیهای طبیعی ذكر میشود: مانند این كه زمین، سنگلاخ، خشك و یا كم است. یا با كمبود معدن مواجه است. وقتی شمار زیادی از مردم در چنین محیط بیبركت و نامساعدی تلاش میكند، نتیجهی آن اجتنابناپذیر است: آنها بازده كوچكی را میان خویش تقسیم میكنند، و در نتیجه فقیرند. از جنگ دوم جهانی تاكنون چهار جامعهی دچار چنین فقری شاهد رشد پیوستهی درآمد و تقسیم گستردهی آن در میان مردم خویش بودهاند. از این كشورها به عنوان نمونههایی از پیشرفت موفقیتآمیز نام برده میشود. این كشورها، تایوان، سنگاپور، هنگكنگ، و اسراییلاند. هیچیك از اینها از لحاظ زمین یا منابع طبیعی برتری ندارند. از سوی دیگر، ایران و شبهجزیرهی عربستان ثروتمندند و اكنون باارزشترین منابع یعنی نفت را نیز دارند. اما شهروندان این دو كشور رشد زیادی را تجربه نكرده و زندگی كوتاهی را میگذرانند. فقر تودهای پدیدهای سخت یگانه است. به همین ترتیب اقدام برای درمان آن شكستن سازش و فراهمسازی چند راه گریز، از گریز در درون تعادل و فرهنگ فقر، تا ایجاد اشتغال شهری به جای روستایی، همه بخشهایی از یك اندام كل هستند. كمكهای مربوط از كشورهای دارا برای سرمایهگذاری ضروری در آموزش، كشاورزی و صنعت به طور برابر متعلق به این اندام است. هیچكس نمیتواند بگوید كه یك بخش مهمتر از بخش دیگر است ولی، به همین ترتیب، همهی آنها باید در برنامهی كشورهای ندار و در وجدان سرزمینهای دارا باشند. هیچ درمانی برای فقر نمیتواند از آنچه یك اندام كل است حذف گردد." |