| • چکیده : |
,"طنز و طنزپردازی بنا بر محتوا و انگیزة طنزپردازان، به دستههایی مانند: طنز اجتماعی، سیاسی و... قابل تفكیك است. از آنجا كه ویژگیهای طنز، بیانی ملایم و عاملی مناسب در انتقال سریع مفاهیم به ذهن مخاطب میباشد؛ در اغلب موارد، طنز و طنزپردازی با انتقاد همراه است؛ لذا، لفظ طنز عموما در ذهن ما نوعی نقادی را تداعی میكند. در كل مبنای طنز بر شوخی و خنده استوار است؛ اما این خنده، خندهای از روی شوخطبعی و شادمانی نیست بلكه خندهای است تلخ و جدی، گاه زننده و نیشدار، و گاه هشیاردهنده و اصلاحكننده، كه هدف اصلی آن اصلاح و تزكیة جامعه است. زمانی به این هدف عالی میتوان دست یافت كه از روحی والا و پاك تراوش كند. نگارنده در كتاب حاضر، علاوه بر تعریف ابعاد كارآمد طنز (از لحاظ شكل، محتوا، سبک ادبی و...)، با تحلیل فلسفی و ادبی ماهیت طنز، زنگارهای نامتجانس پیوند خورده به طنز امروز ایران را، نمایان و با نگاهی به حدود شرعی و ملاكهای دینی طنز، نگرش اسلام و نظام اخلاقی مترقی آن را در مورد طنز و طنزگویی بررسی نموده است." |