| • چکیده : |
كتاب حاضر در پنج بخش به نگارش درآمده است :((مقدمات و زندگانی))، ((روزگار عبید و معاصران او))، ((آثار عبید))، ((بحثی در طنز و شوخطبعی و علل گرایش به آن)) و ((اندیشههای عبید)) .مولف در بخش نخست كتاب خاطر نشان میكند :((شاید تعجب كنید كه((عبید زاكانی)) را جزو رجال علم اخلاق، سیاست و علمالاجتماع و در ردیف خواجه نظامالملك و ابنمسكویه و خواجه نصیرالدین طوسی و ابن خلدون میآوریم، زیرا عبید در میان ما ایرانیان به هزل و هجوگویی بیشتر شهره است تا به بحث در علم سیاست و اداره مملكت .اما بنده میخواهم در اینجا بگویم كه در همه دوره تاریخ اسلامی ایرانی، وی گذشته از شاعری و طنزگویی از بزرگترین علمای سیاسی و اجتماعی بوده است و به ویژه از لحاظ روانشناسی اجتماعی و سیاسی مردی بسیار دقیقالنظر و تیزبین بوده و اندیشههای دقیق و عمیق دارد .اگر غرب بتواند مثلا امثال((ماكیاولی)) و ((هابز)) و ((ولتر)) را از زمره صاحبنظران سیاسی خود بیرون بگذارد ما نیز میتوانیم و حق داریم عبید را عالم سیاسی نخوانیم)) .ذكر بعضی حكایات و امثله ;اشعار عربی و فارسی ; شرح و توضیح در باب واژههای مورد طنز از جمله :شیخ، فقیه، زاهد، قاضی، محتسب، شحنه، خطیب، واعظ، صوفی و رند، همچنین نقد و بررسی طنز و هزل از منظر جامعهشناسی و تاریخ، از دیگر ویژگیهای این اثر است . |