| • چکیده : |
,"كوچنشینی شیوهای از زندگی اجتماعی است كه بر اساس پرورش دام، تهی? فرآوردههای لبنی و جابهجایی انسان و دام برای استفاده از چراگاههای طبیعی مطابق با تغییرات فصلی شكل گرفته است. عشایر از نسل شكارچیان و گردآورندگان خوراك ماقبل تاریخ هستند كه بر اساس جستوجوی خوراك و شكار حیوانات وحشی مناطقی را برای زندگی خود اشغال كردهاند. این گروه، حیوانات باربر و سواری (اسبهای وحشی، شترها و چهارپایان)، همچنین چهارپایان كوچك مانند گوسفند و بز را اهلی كردند و هنوز قلمروهای پهناوری را در آسیا میپیمایند كه در آنها آب بارانهای زمستانی و بهاری كمیاب است. آنها برخی از اوقات كشاروزی هم انجام میدهند، اما اساسا با دامهایشان زندگی میكنند. شیر و گوشت مبنای تغذی? عشایر را تشكیل میدهد، در صورتی كه پوست، چرم و پشم برای ساختن برخی از مواد اولی? مربوط به چادرها و اقامتگاهها به كار میرود. آنچه قابل ذكر است آن كه طی مدتهای طولانی، تاریخ آسیا در بین دامداری و كشاورزی در نوسان بوده است. كشورهای بسیاری در اطراف مزارعی تشكیل شدهاند كه زمینهای آماد? كشت و آبیاری شدهای داشته است. عشایر كوچگر نیز به شكل اتحادیههایی از دامداران تشكلیافتهاند كه گاهی برای فتح زمینهای كشاورزی گرد هم میآیند. زمینهای كشاورزی امكان تغذی? جمعیتهای زیادی را فراهم میسازند، به خصوص در مناطقی كه منابع غذایی كمیاب و توزیع جمعیت پراكنده است. امروزه عشایر نقش قافلهسالاری خود را، كه بر اساس حمل و نقل و مبادل? كالا در بین مناطق مختلف بود، از دست دادهاند. همچنین دامپروری گسترده و ثابت، نقش آذوقهسالاری آنها را كه بر اساس عرض? گوشت و شیر شكل گرفته بود، از بین برده است. اكنون این عشایر خواهناخواه باید اقتدار دولتهای مركزی را، كه در پی كنترل آنها هستند بپذیرند." |