| • چکیده : |
,"«نگاه دشت میگوید كسی به فكر آبادی و خوشههای گندم است تا بركت در سفرهها جاری شود. كسی به فكر روزهای بذرافشانی و ردپای طلوع گلهاست. هنوز فرصت اندیشیدن دوباره هست. هنوز میشود از نگاه آسمان چشمهای بارانی را به تمنای قطرهها واداشت. دری به آسمان گشوده میشود و پشت حوصلة ابری نگاهها، یكی به باران میاندیشد. با یك سبد شكوفههای گیلاس باغ عمو به سراغ چشمهایت میآیم. مرا صدا كن». این نوشتار از كتاب حاضر انتخاب شده كه در قالب نثر و با مضمونی عاشقانه، در 3 فصل و تحت این عناوین به رشتة تحریر درآمده است: بگذار تو را بهار بنامم؛ جای پای آشنایی؛ و صدای پای یكرنگی." |