| • چکیده : |
,"استعمارگری (colonialism)، سلطه و فرمانروایی مستقیم سیاسی تحمیلی از سوی كشوری بر سرزمینی دیگر است كه به آن سرزمین "مستعمره" می‌گویند. آغاز عصر استعمار در تاریخ جهان را با اكتشافات دریایی و رونق سفرهای دریایی برای كشف سرزمین‌های جدید مرتبط می‌دانند. در اواخر سده‌ی پانزدهم میلادی (1492) كریستوف كلمب، دریانورد ایتالیایی در خدمت دولت اسپانیا با چند كشتی به قصد سرزمین هند بادبان كشید. هرچند وی به هند نرسید بلكه به سرزمینی ناشناخته قدم گذاشت كه بعدها قاره‌ی آمریكا نام گرفت، اما این حضور سرآغاز عصر جدیدی در تاریخ بشر شد كه به "عصر استعمارگری" مشهور شده است. در آن زمان افزون بر اسپانیایی‌ها، پرتغالی‌ها و انگلیسی‌ها، فرانسوی‌ها و هلندی‌ها نیز چنین سفرهای ماجراجویانه‌ای را آغاز كرده بودند. آمریكای شمالی و جنوبی، آفریقا و آسیای جنوبی از جمله سرزمین‌هایی بود كه اروپاییان را به سوی خویش می‌كشید. پس از مدتی حركت‌های استعماری كند شد، اما در دهه‌ی 1870 عصر استعمارگری با شدت تمام بازگشت؛ این بار در تلاشی تازه برای بهره‌كشی از سرزمین‌ها، ثروت‌ها و مردمان كم‌تر توسعه‌یافته آغاز شد. آمریكا، تركیه (عثمانی) و ژاپن به اروپاییان پیوسته بودند. در نیمه‌ی قرن بیستم كه حفظ امپراتوری‌ها زیان‌بار شد، این قدرت‌ها به تدریج از بین رفتند و بخش‌های وابسته به آن‌ها جای خویش را به كشورهای مستقل دادند. نگارنده در كتاب حاضر با بررسی این خط سیر تاریخی، روند شكل‌گیری كشورهای استعمارگر و مستعمرات آن‌ها را دنبال كرده و چگونگی پایان یافتن عمر امپراتوری‌ها را نیز ترسیم می‌كند. نویسنده، پایان استعمارگری را عصر بازسازی جهان می‌پندارد." |