| • چکیده : |
,"«آلبركامو»، «عصیانگر» را در سال (1951) یعنی مدت كمی پس از پایان جنگ جهانی دوم نوشت. عصیانگر حاصل تاملات اندیشمندی است كه بیگمان با تمام نحلههای فكری و عقیدتی اروپای پس از جنگ و دورانهای پیش از آن آشنا بوده و در جامعهای میزیسته كه به طور مستمر تحت تاثیر مكتبهای گوناگون قرار داشته است. كامو در كتاب كم و بیش در همه تجربههای ایمانی و عقیدتی اروپاییان، از مسیحیت تا نیستانگاری، از فاشیسم تا كمونیسم، به پژوهشی ژرف میپردازد و تصویری از سیرتاریخی افكار و عقایدی كه در طول زمان بر اروپا حاكم بوده است، ترسیم میكند. او نشان میدهد كه چگونه كسانی كه از عشق به انسان دم میزنند، كشتارها را به این دستاویز توجیه میكنند، فلسفه را عذرخواه خود قرار میدهند و با استناد به آن برای رسیدن به هر هدفی تا آنجا پیش میروند كه سرانجام جانیان را به داوران تبدیل میكنند. كامو میگوید كه آدمی با افراط در نتیجهگیری از منطق عصیان، میخواهد زمین را به قلمرویی برای خدایی خود مبدل كند و در اینجاست كه فرمانروایی تاریخ آغاز شده و انسان با وفادار ماندن به عصیان واقعی خود، خود را وقف انقلابهای نیستانگارانه قرن بیستم میكند." |