| • چکیده : |
,"آن روزها بچهها، هر روز عصر به باغ میرفتند و در چمنزارهای سبز و خرمش بازی میكردند و از میو? درختانش میخوردند. اما طولی نكشید كه غول از سفر بازگشت و هم? بچهها را از باغش بیرون كرد و دور باغ یك دیوار بلند ساخت تا بچهها دیگر نتوانند با باغ بیایند. روزها گذشت اما انگار بهار راهش را گم كرده بود؛ در باغ غول هنوز زمستان بود. دیگر غول از این وضع خسته شده بود، بچهها هم دیگر خسته شده بودند؛ آنها از سوراخی كه در دیوار دور باغ ایجاد كرده بودند وارد باغ شدند و همان هنگام بهار به باغ آمد و غول خودخواه با صدای قناریها از خواب بلند شد. اما او دیگر با بچهها دعوا نكرد، بلكه آنها را در آغوش گرفت و با آنها بازی كرد و اجازه داد كه بچهها در باغش بازی كنند و از میو? آن بخورند. سرانجام هم غول مهربان به خواب ابدی فرو رفت و بدنش غرق در شكوفهها شد." |