| • چکیده : |
,"جلال ابراهیمی و محمدرضا هاشمی، به هم علاقة زیادی داشتند. جلال همیشه میگفت: «خدا من را دوست دارد، چون به خاطر من محمدرضا را نگه داشته است. اگر به خاطر من نبود، محمدرضا خیلی پیش از اینها شهید شده بود». چندی بعد جلال در عملیات كربلای (4) به شهادت رسید و دوست صمیمی خود را تنها گذاشت. اما خداوند نمیخواست آن دو خیلی دوری همدیگر را تحمل كنند. سه ماه بعد از شهادت جلال، محمدرضا در منطقة كردستان به آن فراق و هجران خاتمه داد و به شهادت رسید. متن فوق یكی از خاطرات رزمندگان لشكر 57 حضرت ابوالفضل (ع) است. نگارنده در كتاب حاضر، در لابهلای خاطرات كوتاه، اما پرمحتوا، گوشههایی از اخلاص، فداكاری و غیرت دینی و در عین حال بیادعایی و گمنامی شهیدان آن لشكر پیروز را به تصویر كشیده است. برخی از عنوانهای این خاطرات عبارتاند از: تبلیغ خون، پیراهن شهادت، نماز اول وقت، جامانده، شهید نماز، بیقرار وداع، تركش رهاییبخش، حسین آخرین فریاد، و بهترین جای دنیا." |