| • چکیده : |
,"اجداد "داستایفسكی" ـ داستان‌نویس برجست? روسی در قرن نوزدهم ـ همه كشیش بودند و آرزو داشتند كه اولاد ذكور نیز حرف? آبا و اجدادی را دبنال كند، اما او با وجود خشم آخرین كشیش، چرخشی متمایز در خانواده ایجاد كرد و برای تحصیل در رشت? طب به مسكو رفت. بعدها او در رشت? ادبیات تحركی ژرف به وجود آورد تا جایی كه ماكسیم‌گوركی او را نابغه‌ای اهریمنی نامید و لنین خواست مجسم? او را بسازد، اما در عصر استالین آثارش توقیف شد. آثار داستایفسكی از لحاظ مهارت وی در تحلیل روانی قهرمانان، همدردی با بیچارگان و شكست‌خوردگان، گفت‌وگوهای دراماتیك و درون‌نگری‌های عمیق، و توصیف‌های نافذ زندگی قرن 19 م روسیه (خاصه زندگی طبقات روشنفكر و انقلابی) ممتاز است. كل شیو? رمان روان‌شناختی، رمان جریان سیال خودآگاه و ناخودآگاه، وجود خود را تقریبا به داستایفسكی مدیون است و رد پای تخیل گسترده، انسان‌گرا و روان‌شناختی او را در تمام ادبیات مدرن می‌توان دید. سای? داستایفسكی بر طنز سیاه كنراد حاكم است و بر ادبیات كنایی توماس مان و درك بیماری مدرن و تمایل برای جدلی نو در آثار او. داستان‌های كافكا كه فشارهای سیاسی و روانی دنیای بیرون و درون فرد را بازگو می‌كند، نشان از داستایفسكی دارد. رد پای او در داستان‌های مهیج متافیزیكی مدرن از آندره ژید گرفته تا گراهام گرین، در ادبیات داستانی اگزیستانسیالیسم پوچ‌گرا، در نوشته‌های سارتر و كامو به چشم می‌خورد." |