| • چکیده : |
از منظومه‌های كهن حماسی ایران، منظومه فرامرز نامه" است كه در اواخر قرن پنجم سروده شده كه شاعر آن ناشناس است. تنها دو نسخه ناقص از آن، یكی در كتابخانه ملی پاریس و دیگری در موزه بریتانیا موجود است كه هر دو منتخبی از این كتاب به شمار می‌رود. نسخه تصحیح شده فعلی 1954 بیت دارد. گوینده فرامرز نامه نظیر دیگر داستان‌های حماسی ملی و اصیل بعد از شاهنامه به جز گرشاسب‌نامه اسدی سبك مستقلی ندارد، اما وفادار به سبك فردوسی در خط سبك حماسی شاهنامه است. در این منظومه روزی شاه ایران با پهلوانان در بزمی نشسته كه ناگهان دادخواهی از راه می‌رسد و از ستمی كه بر او رفته شكایت می‌كند. این نامدار فرستاده نوشاد شاه هند است و آمده تا از كیكاووس برای دفع دشمنان شاه هند یاری بجوید. دشمنان نوشاد عبارت‌اند از: یكی كناس دیو مردارخوار كه هر ساله آمده و دختری را از شاه هند می‌رباید و تاكنون سه دختر او را ربوده است. دیگر كید شاه كه از نوشاد "باژگران" می‌ستاند. سه دیگرگرگی در بیشه مرزقون كه به زبان آدمیان سخن می‌گوید و از این رو به نام گرگ گویا شهرت دارد. چهارم اژدهایی دژم و پنجم سی هزار كرگدن در بیشه خوم سار. از میان دلیران ایران نخست فرامرز است كه خود را داوطلب می‌كند. سپس بیژن گیو نیز به او می‌پیوندد و هر دو به اتفاق گروهی از پهلوانان ایرانی به سوی هند رهسپار می‌گردند و......" |