| • چکیده : |
,"در سال 329 هجری قمری، "حسن" فرزند "منصوره" در روستای "باژ"، واقع در منطق? توس مشهد، دیده به جهان گشود كه بعدها به ابوالقاسم فردوسی معروف شد. ابوالقاسم از كودكی زبان فارسی، پهلوی و عربی، تاریخ و ریاضیات را آموخت. او هرگاه فرصتی مییافت به مطالعه میپرداخت و سپس به داستانهای كهن و آداب و رسوم قدیم ایران فكر میكرد. او احساس میكرد میتواند داستانهایی دربار? حوادث و جنگهایی كه در گذشته اتفاق افتاده است، بنویسد. به همین دلیل تصمیم گرفت در این زمینه از كتابهای قدیمی استفاده نماید. بدین منظور به شهرهایی چند سفر كرد و هركجا قصه یا حكایتی از سرگذشت پادشاهان و پهلوانان ایرانی شنید جمعآوری كرد و به دنبال آن نوشتن شاهنامه را آغاز نمود. فردوسی در طول سالها، سختیهای بسیاری را متحمل شد تا این كه توانست پس از سی سال تلاش و كوشش در سال 387 هجری قمری نوشتن شاهنامه را به پایان رساند. سرانجام این حماسهسرای بزرگ ایرانی در سال 411 هجری قمری، وفات یافت. او را داخل باغ خانهاش دفن كردند كه امروزه زیارتگاه دوستدارانش میباشد. شاهنامه نه تنها بزرگترین اثر ادبی، حماسی و تاریخی دنیاست كه از زمان سامانیان و غزنویان به یادگار مانده است بلكه مهمترین سند عظمت زبان فارسی و گنجین? ادبیات فارسی است. اصل شاهنام? فردوسی 60000 بیت بوده است اما آنچه امروز برجای مانده بیشتر از 52000 بیت نیست." |