| • چکیده : |
,"فرق موسیقی با سایر هنرها در این است كه موسیقی دارای محیط درونی نیست. ساخته‌ی موسیقی را نمی‌شود هم‌چون پاره‌ای محدود شده از سیری طولانی‌تر قلمداد كرد. این ساخته دارای درآمد و پیامد نیست. موسیقی از هرچیزی كه بگوید تنها وقتی شروع می‌شود كه آغاز شود و وقتی پایان می‌پذیرد كه تمام شود. شاید از این رو است كه پایان در موسیقی چنین كامل است و بسیاری از افراد، اپرا را ارضاكننده‌تر از تئاتر می‌دانند. یك ساخته‌ی حقیقی باید نه فقط دارای كرانه باشد كه باید این كرانه‌ها توسط خود آن پدید آمده باشند، آن هم نه از روی ضرورت‌های كاربردی بیرونی. بنابراین قطعه‌ای، كار هنری به شمار می‌آید كه كرانه‌های آن در اجرا مدنظر قرار گرفته باشد. به همین دلیل اجرای درست، باید دراماتیك و هم‌چنین اثر هنری ساخته شده باید دارای هویت ریتمیك باشد كه این مهم‌ترین وظیفه‌ی یك نوازنده محسوب می‌شود و نگارنده‌ی كتاب حاضر نیز بر آن تاكید فراوان دارد. در این راستا نگارنده در كتاب حاضر سه مقاله درباره‌ی فرم و اجرا در موسیقی گنجانده و طی آن به بحث در باب چگونگی دست‌یابی به اجرای محكم و موثر، سرشت فرم موسیقیایی، اهداف اجراكننده، راه‌های دست‌یابی به آن‌ها و نسبت میان سبك و اجرا پرداخته است." |