| • چکیده : |
,"بدون شك واقعیات ناخودآگاه ضمیر از مخازن گذشتهی ذهن بشر به حساب میآید. فروغ فرخزاد در اشعار خویش از سطح خود فراتر رفته و در واقع به نهایت امیال واپسزده رسوخ كرده و خیلی صمیمانه با آنها به گفتوگو مینشیند. وی آن امیال سركوب شده را كه خیلیها نه تنها در پی بروز آنها نیستند بلكه بر آنها نیز سرپوش میگذارند. خیلی صمیانه و بیپروا لمس كرده و آن تجارب روحی و ملاقاتهای انتزاعیگونه را در شعر خویش عرضه نموده است. این "لیبدو" یا نیروهای روانی را هم میتوان به شكستهای دوران كودكی مرتبط ساخت و هم به طور عمومیتر به انگیزههای "الكترا" و "ادیپی" نسبت داد كه حداقل این رویهی فروید، آدلر و كارل گوستاویونگ كاملا دربارهی فرخزاد صدق میكند. گاهی این ایجاد عقده یا "كمپلكس" چنان در شعر فروغ برجسته مینماید كه واقعا جای چند و چون فراوان پیدا میكند و شعر وی به قول فروید تنها در حكم یك مكانیزم دفاعی یا تصعیدگونه عمل میكند. نویسندهی كتاب پیش رو سعی دارد تا با بررسی اشعار فروغ در مقولههایی همچون حقیقتنمایی، جنسیت و شعر، درونمایه و فرم، نوستالوژی، مراحل شعری، فمنیسم، تخیل و... به كنه وجودی وی پی ببرد. همچنین با پرداختن به اشعار فروغ به منزلهی بانویی واقعبین و هنجارشكن، چه در عرصهی مسائل اجتماعی و چه در عرصهی هنر، چشماندازی روشن در تبیین مسائل هنری، اجتماعی، فرهنگی از ابعاد گستردهی جامعهی ایران نشان دهد." |