| • چکیده : |
,"«فروهر» عبارت است از آن ذرة مینوی وجود آدمی (یادمان برتر هر فرد) كه پس از مرگ به صورت فعال باقی می‌ماند و نگران زندگی بازماندگان و یاری‌دهندة نیكان، پارسایان و كیفردهندة زشت‌كاران است. نگارنده در كتاب حاضر، نخست واژة فروهر را در زبان‌های باستان بررسی كرده و سپس به فروهرهای ذكرشده در اوستا اشاره نموده است. باورهای اسطوره‌ای دربارة فروهرها و ارتباط فروهر و روان و نیز جشن نزول فروهرها كه از آن با فروردینگان تعبیر می‌كنند، بخش‌های دیگر كتاب را تشكیل می‌دهند. بخش‌هایی نیز به نقش نماد فروهر و معنای این نگاره و ریشه‌های تاریخی آن اختصاص دارد." |