| • چکیده : |
,"قصه، دانش و مجموعه مسائلی است كه بیان‌كنندة شریعت است. به دیگر سخن، قصه آینه‌ای است كه شریعت در آن منعكس می‌شود. از طرفی فقه در استنباط و كشف شریعت نمی‌تواند از عنصر مصلحت غافل و به ارتباط آن با فقه و شریعت بی‌توجه باشد. اما باید دانست كه مصلحت‌اندیشی به معنای منفعت‌گرایی و معیشت‌اندیشی، دنیوی‌سازی شریعت و عرفی‌سازی آن (سكولاریزاسیون)، با قربانی كردن حقیقت و اصول ثابت دین، در هیچ مذهبی از مذاهب فقهی اسلام، حضور علمی و اعتقادی ندارد و هیچ فقیهی چنین نسبتی را به مذهب فقهی مورد باور خویش نمی‌دهد. كتاب حاضر اثر دیگری از زیرمجموعه‌های فلسفة فقه با عنوان «فقه و مصلحت» است. در این پژوهش كوشیده شده تا با نگاهی تطبیقی، جایگاه و كاركردهای مصلحت و شیوة تشخیص آن بر اساس مبانی و منابع فقه اهل بیت (ع)، در نظام فقهی ـ حقوقی اسلام و با توجه به موضوعات نوپدید بررسی شود." |