| • چکیده : |
كتاب، متضمن بینش‌های فلسفی مارتین هیدگر( 1976ـ 1889) فیلسوف آلمانی در زمینه ((وجودشناسی)) است كه در پنج قسمت شرح و تبیین شده است .((هیدگر)) بحث از وجودشناسی را ضمن بررسی احوال انسان یا دازاین (Dasein)نشان می‌دهد و تاكید می‌كند كه انسان تنها موجودی است كه از مسئله وجود پرسش می‌كند .هیدگر حضور انسان را در جهان به سه لحظه تجزیه و تحلیل می‌نماید :((جهان))، ((موجودی در جهان))، ((در)) یا((كیفیت حضور انسان در جهان)) .او با بررسی مفاهیم یاد شده اذعان می‌كند كه هدف‌های انسان در یك واقعیت ملموس و محدود گرفتار نمی‌شود، بلكه از آن تعالی می‌یابد و به سوی یك هدف نهایی سیر می‌كند كه همین تعالی به سوی هدف نهایی، راهی به سوی وجودشناسی خواهد بود .هیدگر برای رسیدن به هستی محض، به وجود انسان(دازاین) برمی‌گردد، و سه خصوصیت دیگر هستی خاص او را مطرح می‌سازد كه با آنها می‌تواند با((وجود)) ارتباط پیدا كند .وی این خصوصیات را خصوصیات اگزیستانسیال (Existential)می‌نامد .فلسفه((مارتین هیدگر)) در مجموع به هستی شناسی یا تحقیق و مطالعه در هستی منتهی می‌گردد، و در این كتاب خطوط اصلی این تحقیق بررسی می‌شود .عناوین اصلی كتاب عبارت‌اند از :((مسئله هستی))، ((در جهان بودن یا كون فی عالم))، ((خود هستی یا هستی بحث و خالص(تعالی، تعالی و آزادی، آزادی و حقیقت، نیستی و هستی)))، ((وجود و موجود یا وجود باشنده)) و ((ملاحظات انتقادی فلسفه هیدگر)) . |