| • چکیده : |
,""داستایفسكی" (1821 - 1881 م) در این داستان، تجربهی تلخ شخصی را در یكی از اقامتهایش در خارج از كشور و عشق مفرطی كه او را به جانب قمار میكشاند، بیان میكند. داستایفسكی سرانجام از ترس طلبكارها ناچار شد با همسر خویش از روسیه فرار كند، از این شهر به آن شهر میرفتند، از آلمان به ژنو و از ژنو به فلورانس. در اتاقهای زیرشیروانی اقامت میكردند، غذای مختصر میخوردند، سفته امضا میكردند، جواهر ارزان قیمت و حتی لباسشان را به گرو میگذاردند و همین كه پول از ناشر میرسید، داستایفسكی با جلب رضایت همسر به قمار پناه میبرد. بازی در نظر داستایفسكی آخرین عملی بود برای به دست آوردن آزادی و رهایی از خود. در وجود او همه چیز از حال اعتدال خارج شده بود، چون ناامیدیها، عواطف، شادیها، ضعفها، كینهها و پیروزیها و همین كه هر چه داشت میباخت، به نوشتن میپرداخت، در نور شمع صفحهها را سیاه میكرد تا به زندگی محقر ادامه دهد. اولین كودك آن دو پس از چند روز زندگی درگذشت و بر غم پدر افزود و هنگامی كه دومین فرزند زاده شد، بر مخارجشان افزوده گشت و وی همچنان خود را به نوشتن و فراموشی میسپرد"." |