| • چکیده : |
,"استاد كمال الدین بهزاد بزرگ‌ترین و مشهورترین نقاش مینیاتورساز ایرانی است كه در سال دهم هجری قمری متولد شد. بهزاد دارای استادانی با نام امیر روح‌الله، معروف به میرك نقاش هراتی و سید احمد تبریزی بود. وی نخست نزد امیر علی شیرنوائی و سپس در دربار سلطان حسین بایقرا در هرات تقرب یافت. او مدت‌ها بعد به همراه شاه اسماعیل اول به تبریز رفت و به ریاست كتابخانه‌ی سلطنتی منصوب گردید تا این كه در همان‌جا درگذشت و در كنار آرامگاه كمال‌الدین خجندی مدفون شد. آن‌چه كه بیش از هرچیز دیگری كارهای بهزاد را از سایر نقاشان متمایز می‌كند واقع‌بینی او است. این واقع‌بینی بیش‌تر در تصویرهایی دیده می‌شود كه نشان‌دهنده‌ی زندگی عادی و مردم معمولی است. نفوذ كار بهزاد در كار نقاشان دیگر تا نیم‌قرن بعد از او نیز دیده می‌شود، به طوری كه برخی از شاگردانش چون: قاسم‌علی و آقامیرك در كار خویش كم و بیش به پای استاد بهزاد رسیدند. بیش از یك‌صد سال است كه هنرپژوهان جهان درباره‌ی كمال‌الدین بهزاد، نگارگر ایرانی، جست‌وجو و بحث می‌كنند. نگارنده نیز در كتاب حاضر به زندگی بهزاد پرداخته و جنبه‌ها و دوران‌های مختلف زندگی وی را تحت این عناوین بررسی كرده است: "محیط زاد و رشد بهزاد"، "بهزاد در دوره‌ی تیموریان"، "بهزاد در دوره‌ی صفویان"، "بهزاد از نگاه معاصران"، "كارستان بهزاد"، "كتاب‌آرایی"، "نگاره‌های تك‌برگی"، "شاگردان و پی‌سپاران بهزاد" و "دست‌یافت‌ها و دست‌آوردها". در پایان كتاب نیز تصاویر تعدادی از آثار بهزاد آورده شده است." |