| • چکیده : |
قهرمان این داستان، ماجرای زندگی خویش را این گونه تعریف می‌كند :كودكی بودم بی پناه و برهنه، كه جیغ زنان و تقلاكنان به این دنیای خطرناك جهیدم...مادر غمدیده‌ام مدت‌ها در كنار بستر من می‌نشست و قصه‌ها و داستان‌های فراوانی نثار گوش ناشنوای من می‌نمود كه شاید به خواب فرو روم، غافل از این كه در دنیای بهت‌زده خود، همیشه در سكوتی پر ملال به سنگینی خواب زمستانی فرو رفته بودم ... این غمنامه، نمایشگر اندوه جانفرسای كودكی است بر مرگ آرزوهای خویش، سوگنامه‌ای است از سرخوردگی، انزجار و نفرت او از حیاتی كه در آن جز فریب و خیانت و تباهی نیست .روایت كننده دنیایی است به شكل بیابان بی آب و علف كه در آن هیچ نیست مگر هراس و شكنجه و زنجیر غم‌ها و رنج‌ها .ما كودكان كر و لال انسان‌های زنده‌ای هستیم، اما گویی چنان بی توش و توانیم كه رمق سخن گفتن را نداریم، حتی قدرت فكر كردن را، افرادی هستیم كه مانند دوزخ‌نشینان دانته، یا شخصیت‌های الیوت، كافكا، كامو، سارتر، توماس مان و سایر نویسندگان رنج می‌كشیم ."" |