| • چکیده : |
,"كوری در مدت كمی گریبانگیر تمامی اقشار جامعه میشود. این كوری یك مرض نامتعارف است. كورهای این رمان به جای آن كه در تاریكی مطلق غرق شوند، در یك سفیدی بیپایان و بسیار نورانی غرق شدهاند و به جای آن كه سیاهی باعث كوری آنها شود، نور شدید مانع از قدرت دید آنهاست. به زعم مترجم: بیشك چنین مرضی، نوعی تمثیل است و اشارة انتقادآمیزی به آدمهایی دارد كه با وجود روشنایی و نور كافی راه خود را گم میكنند. نویسنده برای این كه سردرگمی و بیهویتی انسانها را در این رمان نشان دهد، از نثری دشوار استفاده كرده است. توجهی به علایم نگارشی و پاراگرافبندی نمیكند و این شاید به این دلیل باشد كه میخواهد دنیای پیچیدة كورها را كورتر نشان دهد. نویسنده در رمان از مسائل اجتماعی زیادی انتقاد میكند؛ بیتحركی و خمودگی آدمها، اطاعتهای كوركورانه، ركود در برابر فشارهای اجتماعی و سیاسی، سكوت در برابر زورگویی افراد سركش و... شخصیتهای داستان نام ندارند و داستان در زمان و مكان معینی روایت نمیشود و این نیز نشان از بیهویتی آدمها دارد. كتاب، اثر «ژوزه ساراماگو» ـ نویسندة معاصر پرتغالی ـ است كه در سال 1998 جایزة نوبل را به خود اختصاص داد. كتاب از زبان انگلیسی به فارسی برگردانده شده است." |