| • چکیده : |
,"«كویر من» روایت یك نبرد آرام و همیشگی است؛ نبرد میان روزمرگی، قفس تن، پرندة روح و البته اهریمن، نبردی كه حضور وجود مطلق (خدا) در آن حس میشود و شاید یك اندیشة فراگیر باشد، برای آنانكه كه زنده بودن را فقط نفس كشیدن نمیدانند. «كویر من» از آن حیث تاملپذیر است كه مخاطب را به داوری وادار میكند؛ داوری دربارة اتفاقاتی كه هر روزه برایمان رخ میدهد یا شاهد آنها هستیم و قضاوت دربارة آدمها و رفتارهای آنان كه هرروزه، به سادگی از كنارشان میگذریم، یا دربارة آنها میاندیشیم. نگارنده در پایان میخواهد این نكته را یادآوری كند كه همة بودنها از خداست؛ بودنهای مجسم. چون وجود ما، همه در وجود ذات متعال اوست." |