| • چکیده : |
,"از عصر روشنگری به بعد رسم بوده است كه كیمیاگری را پیش‌قراول علم شیمی به حساب آورند. به همین سبب تقریبا همة دانشمندانی كه به ادبیات كیمیا توجه داشته‌اند، بدان صرفا به عنوان مراحل اولیة اكتشافات شیمی می‌نگریستند و بی‌اختیار نتیجه می‌گرفتند كه میل سیری‌ناپذیر به ساختن طلا همواره موجب شده است كه كسانی به انبوه نسخه‌ها اعتقاد پیدا كنند كه اگر نیك نگریسته شود چیزی بیش از نوعی كاربست عامه‌پسند و خرافی فلسفة طبیعی قدما نبوده است. ظاهرا هرگز به ذهن كسی خطور نكرده است كه هنری از این نوع، با وجود همة فریبكاری‌هایش، چگونه توانسته در طول قرن‌ها خود را در دل فرهنگ‌های بی‌اندازه مختلف شرق و غرب جای دهد؟ تیتوس بوركهارت، هنرشناس و اندیشمند سوئیسی ـ آلمانی معاصر، در این كتاب به كیمیا به عنوان نشانه‌ای از توانایی عمیق روح و جان می‌نگرد و فارغ از تعابیر روان‌شناسی یونگ، كه آن را پشتوانة اثبات نظریة ناخودآگاه جمعی ساخته است و منشا آن را در شالودة روانی مبهم می‌جوید، به یاری شناسایی رشتة وحدت‌بخش رموز كیمیاوی، ریشة آن را در مرتبه‌ای مافوق فرآیندهای ذهنی آگاهانه در مقام نوعی تشرف به واقعیت روح جست‌وجو می‌كند." |