| • چکیده : |
,"گاه از گفتوگو تنها به منزل? یك ابزار و شیو? مفاهمه و انتقال یك مفهوم در چارچوب قواعدی پذیرفته شده، استدلال و برهان استفاده و گاه از آن به مثاب? یك گفتمان با مبانی نظری، مولفه‌ها، روش‌ها و حتی بسترهای اجتماعی، سیاسی و تاریخی خاص یاد می‌شود. آن‌چه این روزها از گفتوگو در مباحث مختلف استنباط می‌شود، عمدتا ناظر به وجه گفتمانی آن است و نه وجه ابزاری آن. در این میان، برخی از نبرد تمدن‌ها یاد می‌كنند و برخی از گفت‌گوی تمدن‌ها. آن نبرد مبتنی بر چه پیش‌فرض‌هایی است و این گفتوگو ریشه در چه مبانی و ملزوماتی دارد؟ آیا بین آن نبرد و این گفتوگو وجه مشتركی وجود دارد؟ آیا بر خلاف ظاهر آنها می‌توان مبنای مشتركی برای هر دو فرض كرد؟ آیا صرف تفاوت «نبرد» و «گفتوگو» كفایت می‌كند كه یكی را اهل نبرد و خشونت بدانیم و دیگری را اهل تسامح و مدارا؟ مجموع? حاضر دربرگیرند? چهار جستار از سخنان «عماد افروغ» در قالب گفتوگو تحت این موضوعات است: بنیادگرایی؛ انقلاب اسلامی یك نرم‌افزار تهاجمی؛ ضرورت گفت‌وگوی بین دینی؛ و شفافیت پیش‌شرط‌ها یا چراغ سبز یك سویه. بقی? خطا‌های مطرح شده به وسیل? وی عبارت‌اند از: بنیادگرایی؛ چالش‌ها و بحران‌های معرفتی غرب؛ گفتوگو: ابزار یا گفتمان؛ بازنگری در نگاه خود به جهان؛ فرصتی برای گفتوگو؛ و ارزیابی نام? رئیس‌جمهور به بوش." |