| • چکیده : |
,"در زمان‌های قدیم پادشاه ستمگری هر روز دستورات عجیبی می‌داد؛ یك روز او فرمان داد كه هیچ‌كس نباید بخندد، در غیر این صورت گردنش زده خواهد شد. در یكی از محله‌ها دخترك فقیر و تنهایی زندگی می‌كرد، یك روز وقتی كه خاك یك گلدان سفالی را به هم می‌زد دو قطره از اشك‌هایش بر روی خاك افتاد و مدتی بعد گل‌های آبی رنگی رویید كه با دختر حرف می‌زد و قاه‌قاه می‌خندید و دخترك را به خنده می‌انداخت و شادی را به او بخشیده بود. طولی نكشید كه تمام آن سرزمین از گل‌های آبی پر شد و شادی به مردم بازگشت. یك روز یكی از زنان قصر مخفیانه یك گلدان گل قهقهة آبی را نیز در اتاق خواب پادشاه گذاشت و سبب خندة او شد. پس از آن، عصبانیت پادشاه فروكش كرد. او می‌خندید و با خندیدنش فكرهای خوب می‌كرد. او همة قانون‌های بد را تغییر داد و از آن پس دیگر هیچ وقت خندیدن در آن كشور فراموش نشد." |