| • چکیده : |
,""شهاب" با پدر و مادرش زندگی میكرد. زمستان رسیده بود و او باید كاپشن سال گذشتهاش را، كه مادر از چمدان درآورده بود، میپوشید. اما شهاب به مادر گفت كه كاپشن نو میخواهد و مادر گفت: شهابجان كاپشن تو نو و سالم است. پس میتوانی از آن استفاده كنی. اما شهاب قهر كرد و آن را نپوشید و به مدرسه رفت و زمانی هم كه بازگشت با هیچكس حرف نمیزد. همینطور كه او در اتاق نشسته بود احساس كرد كسی از بالای كتابخانه به او نگاه میكند، ناگهان از همانجا كسی صدا زد: شهاب! و شهاب با تعجب پرسید تو چه كسی هستی؟ "شپلو" گفت: من هستم، یادت رفت؟ دیروز من را از داییجانت گرفتی حالا هم میدانم كه برای نداشتن كاپشن نو به اتاقت آمدی و قهر كردی، او گفت: شهابجان این كار اسراف است. میدانی بچههایی كه پدر ندارند یا پدرشان بیمار یا بیكار است پول كافی برای خرید لباس ندارند، با این حال تو كاپشن نو و سالمت را نمیپوشی. صبح روز بعد شهاب لباس تمیزش را پوشیده و خیلی خوشحال بود كه دوست خوبی مثل شپلو دارد." |