| • چکیده : |
نویسنده در این كتاب، از نگاه زن ایرانی به وقایع و حوادث سیاسی و اجتماعی كشور نظر داشته است .فضای كتاب، گفت و گویی درونی و سفری ذهنی است كه با شرح یك زندگی معمولی آغاز می‌شود ;بین گذشته و حال و آینده سیر می‌كند و با اضطرابی هولناك پایان می‌پذیرد .نگارنده قصد خود را از نوشتن كتاب چنین بیان می‌كند... :خواستم خواننده ایرانی به چشم خودش آب را در پای درخت كهن و نیرومند فرهنگ ایرانی ببیند .خواستم دل‌های بیگانه، ما را آن گونه كه بوده‌ایم و هستیم ببینند نه در توفان هیاهو .خواستم كه مشتركات بشری كه پایه استوار هستی و راز بودن انسان است، آشكار شود و به هم پیوند بخورد ."...بدین ترتیب در لابه‌لای وقایع و ماجرا، هدف اصلی نویسنده به وضوح، با نوشته‌هایی از این دست، آشكار می‌شود..." :ما ملتی هستیم كه زمین خوردن‌های بسیار داشته‌ایم و برخاستن‌های بسیار .پله‌ها را پشت سرمان نگه نداشته‌ایم، یعنی پلكان را شكسته‌ایم و تلاش كرده‌ایم خاموش و آرام پله‌های از هم گسیخته را با همه توان به هم پیوند دهیم...كدامین ملت را می‌توان یافت كه روشنایی‌های فراوان سال پیش را در اندیشه خود، روح خود و متن زندگی خود نگه داشته باشد؟ به راستی كدامین ملت؟ ."..." |