| • چکیده : |
,"نگارنده در این كتاب، ضمن درج درآمدی بر فلسفه‌ی ماركسیستی، تلاش می‌كند درباره‌ی نگرش دوگانه‌ی ماركسیسم به فلسفه مطالبی بیان كرده و كار خود را با وارسی دیدگاه ماركسیسم در باب هگل آغاز می‌كند. "... ماركس می‌نویسد كه هگل "واپسین كلام در تمامی فلسفه است"، و در واقع نیز فیلسوفان و انقلابیون برجسته‌ی ماركسیستی چون انگلس، لوكاچ، آلتوسر، آدورنو، دونا یفسكایا، لنین، كولتی، دلاواپه و بسیاری دیگر كوشیده‌اند پیوندهای اندیشه‌ی این دو متفكر را روشن سازند، خواه مانند آلتوسر و كولتی از بیخ منكر پیوند بنیادی میان این دو تن باشند و خواه مانند لوكاچ، لنین، دونا یفسكایا این دو را به تقریب یك روح در دو قالب بدانند. سعی نویسنده بر این است كه ایدئالیسم كلاسیك آلمان را، كه فلسفه‌ی ماركسیستی از آن سرچشمه گرفته است، در برابر سنت یكسر متفاوت "فلسفه تحلیلی" قرار دهد كه بیش‌تر در میان فیلسوفان انگلیسی زبان رواج دارد و در بسیاری موارد رویكردی منفی و بنیاد برانداز نسبت به فلسفه‌ی قاره‌ای و به ویژه فلسفه‌ی هگل دارد. نویسنده ارتباط میان ماركسیم و فلسفه‌ی تحلیل را با وارسی بحث‌های دهه‌های آخر درباره‌ی شرح‌های رئالیستی از شناخت و معنایی می‌گیرد و بابی را در پیوند میان فلسفه‌ی تحلیل و فلسفه‌ی زبان با ماركسیسم می‌گشاید كه حتی در جهان ماركسیسم غربی كم سابقه و بلكه بی‌سابقه است"." |