| • چکیده : |
,"مانی به معنای بیهمتا و ماندگار است. او را مانی خواندند تا بماند و ماندگار شود. مانی در طفولیت به آیین مغتسله تربیت یافت و در ایام جوانی به تحصیل علوم و حكمت و مطالعه در ادیان بودایی، عیسوی، مزداپرستی و... پرداخت. او چند بار مكاشفاتی یافت و حقایق عالم بر او عرضه شد. عصر مانی در فاصلهای میان اسلام و مسیحیت پدید آمد. آیین مانی در مدت كوتاهی فراگیر شد و پیروانی پرشور گردآورد. این آیین تركیبی است آگاهانه از اعتقادات صابیان، بوداییان، زرتشتیان، و مسیحیان. اصول عرفانی و انسانی این آیین در گسترش آن خیلی موثر بود و آن را در شرق تا چین و در غرب تا مركز اروپا پیش برد. حاكمان ایران و روم و سرزمینهای دیگر با مانویان از در خصومت درآمدند و دستهدسته آنها را كشتند و سرانجام محاكم? تفتیش اروپا آخرین گروه مانویان را در قرن سیزدهم میلادی نابود كرد. آیین مانی به عكس كیش مزدك، كه در داخل كشور رشد گستردهای داشت، در خارج از ایران بسیار گسترش یافت. مانی پیامبر بر این باور بود كه حكمت او خلاقه و چكید? هم? حكمتهای ادیان پیشین است." |