| • چکیده : |
,"سالها پیش، دختر زیبا و مهربانی به نام "روشنك" با پدر، نامادری و ناخواهریاش زندگی میكرد. ناخواهری روشنك، همسن او بود اما بر خلاف او، زشت و بداخلاق بود. پدر عاشق دخترها اما نامادری از روشنك متنفر بود، به همین دلیل یك روز كه پدر به مسافرت رفته بود نامادری تصمیم گرفت كاری كند كه برای همیشه از دست روشنك راحت شود. او یك سبد پنبه به روشنك داد و گفت: "باید گاو را به صحرا ببری و این پنبهها را هم تا غروب بریسی" و با خود گفت: "او نمیتواند این همه پنبه را بریسد، بنابراین از ترسش به خانه نمیآید و گرگها او را میخورند". روشنك به صحرا رفت و مشغول كار شد اما باد پنبههایش را در چاهی انداخت. او به ته چاه رفت و در آنجا با دیوی روبهرو شد. او با درایت تمام با دیو رفتار كرد، به همین دلیل دیو از او خواست كه صورتش را در آبی سفید، كه در نهر خانهاش جاری بود، بشوید. با این كار ماهی زیبا و نورانی بر روی پیشانی روشنك ظاهر شد. نامادری پس از فهمیدن ماجرا دخترش را به همراه روشنك به صحرا فرستاد. اما ناخواهری برخلاف روشنك عمل كرد و دیو از او خواست كه صورتش را در آب سیاه نهر بشوید. بنابراین یك زگیل بزرگ و زشت بر روی پیشانیاش ظاهر شد. از آن پس، نامادری و دخترش پیش از پیش به روشنك سخت میگرفتند تا این كه پسر پادشاه پس از مدتی، روشنك را، كه برای آوردن آب به لب چشمه رفته بود، دید و به او دل بست و پس از مدتی با وی ازدواج كرد و روشنك ماهپیشانی، ملكه شد." |