| • چکیده : |
,"سال‌ها پیش مرد جوانی، بر ارتفاعاتی كه هرگز پای مسافری به آن نرسیده بود، پیاده راه می‌سپرد. وی پس از چند روز راهپیمایی، خود را در منطقه‌ای یافت كه دارای طبیعتی خشك و بدون گیاه بود و مردم آن منطقه، انسانهایی بی‌روح، خشن و ناملایم بودند. در میان این جماعت، جوان با پیرمردی آشنا شد كه برخلاف مردم دیگر و به رغم كم‌حرفی‌اش، انسانی كوشا و فعال بود. او قصد داشت این بیابان‌های بدون گیاه را شكست داده و با كاشت درخت، محیطی سرسبز پدید آورد. جوان كه شیفته‌ی تلاش و طرز فكر "الزئارد بوفیه" شده بود با او همراه شد و مدت‌های زیادی را با وی گذراند. ملاقات با پیرمرد به یك عادت تبدیل شد و اندكی بعد جوان دریافت كه درخت‌هایی كه به دست "الزئارد" كاشته شده‌اند به یازده كیلومتر در طول و سه كیلومتر در عرض می‌رسد. "بوفیه" سال‌ها با جدیت تمام پیش رفته و درخت‌های بسیاری را كاشته بود و زمانی كه در سال 1947 بدرود حیات گفت، بخش عظیمی از نواحی بی‌آب و علف كشورش را به جنگل‌های سرسبز و زیبا تبدیل كرده بود. از تلاش و كوشش وی و وجود طبیعت سبز گویا اخلاق مردم آن سامان نیز تغییر كرده و به انسانهایی نرم‌خو تبدیل شده بودند." |