| • چکیده : |
,"مزدك، بنیادگذار یا مبلغ آیینی بود كه اصل اشتراك در اموال و زنان را شامل میشد. این آیین در عهد قباد اول، شاهنشاه ساسانی، در ایران ظهوركرد؛ مزدك به تبلیغ آن پرداخت و قباد را با خود همراه كرد؛ ولی سرانجام خود و همراهانش در كشتار عظیمی، كه مقدمات آن به دست خسرو انوشیروان (پسر قباد)، كه هنوز به سلطنت نرسیده بود، و بزرگان، نجبا و روحانیون فراهم شده بود، نابود شدند. پیروان این آیین را مزدكیه مینامند. مزدك از نظر اخلاق معتقد بوده است كه رشك و كین و خشم و نیازمندی و آزمندی مای? گمراهی مردم از راه راست است، پس، باید علت این 5 چیز را دریافت و آن را برطرف كرد، تا دین بهی در جهان برقرار شود و اختلاف از میان برخیزد. به عقید? مزدك، آنچه مای? حسد و عداوت و غضب و طمع و احتیاج است، مال و زن میباشد، و اگر مال و زن به نحو یكسان میان مردم پخش شود، آن پنج مای? شر از میان بر خواهد خاست و در نتیجه، جنگ و خونریزی نیز از میان مردم رخت بر خواهد بست. در كتاب حاضر، روایت قص? مزدك در شاهنام? فردوسی بیان شده است و به ضرورت و مناسبت، همراه با روایتی دیگر از همان قصه در "فارسنامه" منسوب به "ابن بلخی" ذكر شده است." |