| • چکیده : |
,"نام بهار، محمدتقی بود. او در سال 1266 هجری شمسی در مشهد متولد شد، در هفتسالگی شروع به شعر گفتن كرد و در هجدهسالگی لقب ملكالشعرایی آستان قدس را از مظفرالدین شاه گرفت. بهار، همزمان با انقلاب مشروطه به جمع آزادیخواهان پیوست و با اشعار خویش به مبارزه برای آزادی برخاست و به دلیل همین فعالیتهای سیاسی، بارها به زندان رفت. بهار روزنامهنگار، نویسنده، ادیب، سیاستمدار، آزادیخواه، پژوهشگر و یكی از برجستهترین شاعران فرهنگ و ادب فارسی بوده است، آثار و تالیفات او به دو دستهی منظوم و منثور تقسیم شده كه از جملهی آنهاست: دیوان اشعار، ترجمهی منظوم كتاب "اندرزهای آذرپاد مارسپندان"، تصحیح تاریخ بلعمی، تدوین رسالهی در احوال مانی، رمان نیرنگ سیاه یا كنیزان سفید، شرح زندگی لنین و تاریخ تطور نظم فارسی كه آخرین كتاب او محسوب میشود. بهار در سال 1330 شمسی در سن شصت و شش سالگی در اثر بیماری سل درگذشت و در شمیران به خاك سپرده شد. نگارندهی كتاب حاضر نیز موضوع كتاب را به زندگی ملكالشعرای بهار اختصاص داده و موضوعاتی چون: علم و دانش بهار، آثار و تالیفات بهار، فعالیتهای: سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و ادبی بهار، شاعران همعصر بهار، تاثیر قرآن و حدیث در اشعار بهار و خانواده و خویشاوندان بهار را بررسی كرده است. همچنین در پایان، با آوردن برخی از اشعار او به بررسی ویژگیهای مهم شعری او پرداخته است." |