| • چکیده : |
در این اثر سعی شده ذهن و زبان فروغ فرخزاد در محك نقد قرار گیرد و از همین زاویه، شناختی از اندیشهی او به دست داده شود. تبیین بنمایههای گوناگون در شعر فروغ اعم از بن مایههای مرگ، مفهوم زمان و حركت، عقلگرایی، ساختارها، نهاد، محور گریزی معناها، دیالكتیك، نسبتها و نسبیتها، تم عرفان، مفهوم من" و مفاهیم دیگر در شعر فروغ پارهای از مباحث این كتاب هستند. نگارنده خاطرنشان میكند: "من فروغ" وضعیتی دیالكتیك دارد. این من، هویتی دوگانه دارد كه نیمهای از آن روشن و ملموس و نیمهی روشن این من، مجموعهای است از عناصر مختلف... و این سهم محصول دروننگری، حقیقت جویی، تكاپو، گفت و گو، تامل و تكامل، شور عاشقانه و بسط دهن مشترك عشق است. نیمهی دیگر این من هالهای است از ابهام و سؤال، آن حقیقتی است كه تعبیر نیمهی گمشده در مورد آن مصداق پیدا كرده است"." |