| • چکیده : |
," زیگموند فروید (1856-1939م) پایه گذار مكتبی نو در پلاگوژی، پیشروی افكار نوین در روانشناسی و روانپزشكی و واضع علم جدید روان تحلیلگری است. او كاشف راز ذهن میباشد و هدف اصلیاش توانمند ساختن بشر بود، به طوری كه بر پای? این توانمندی بتواند ناخودآگاه را بكاود، امیال غریزیاش را دریابد و نیروی پنهان در خویش را كشف كند و در نهایت این كه از درون خود و دیگران آگاه شود؛ زیرا وی معتقد بود كه بشر تنها امید روی زمین است. وی با چیرگی بر قوانین قدیم و طرح مسائل نوین به جستوجوی "خود" در عرص? ذهن پرداخت. او علم را از اصطلاحاتی را كه ابداع كرد، هم اینك وارد تمام زبانهای دنیا شده و در حیط? علم بشر، در حوز? ادبیات و هنر، در تحول ادیان و اساطیر تا قبل تاریخ، تعلیم و تربیت و سرانجام در شعر و اندیشه تأثیر عمیقی برجای نهاده است. او غبار قرون را از لایههای فشرد? تمدن و تاریخ بشر زدود و نشان داد كه چگونه جسم و روح به هم میآمیزند و در عرصههای متفاوت ظاهر میشوند. یكی از شخصیتهای تاریخی كه فروید به نوشتن زندگی وی علاقه داشت، حضرت موسا بود. موسا شخصیتی افسانهای داشت كه در حین هیجان انگیز بودن، هراسناك نیز مینمود. موسا قانون گذار و راهبر بود؛ پیامبری كه تحول بزرگی در عهد عتیق به وجود آورد و در 13 یا 14 قرون ق.م مهاجرت بزرگی را هدایت كرد و پس از دوران پر رنج اقامت در مصر هویتی تاریخی برای خویش به وجود آورد. |