| • چکیده : |
,"نویسنده معتقد است كه مولوی هیچگاه با پایه و اساس عقل مخالفت و ضدیتی نداشته است. او میگوید: "مولانا در لابهلای حكایاتی كه در مثنوی شریف آورده، بارها و بارها به دفاع از عقل سلیم برخاسته است، عقلی كه در خلال اندیشههایش چهره و سیمایی مفهوم و مشخص دارد و با عناوینی چون عقل ایمانی، عقل اول، عقل كامل، عقل كل و كلی، عقل عقل، و عقل احمد معین شده است... او اسامی انسانیت را عقل و اندیشه میداند و چنین تصویر میكند كه اگر عنصر عقل و اندیشه را از انسان حذف كنند باقیماندهی آن چیزی جز مشتی گوشت و پوست و استخوان و رگ و پی نخواهد بود". نگارنده با شواهدی چند از مثنوی مولوی سعی دارد وجوه عقل را از میان ابیات مثنوی نشان دهد و دیدگاه مولوی را در خصوص معانی مختلف عقل مطرح سازد." |