| • چکیده : |
صنوبری قطور و سالمند در جنگلی سبز و زیبا روئیده بود و از نور خورشید و زیبای جنگل لذت میبرد تا این كه روزی در كنار صنوبر، نهالی كوچك، سر از خاك برآورد .صنوبر پیر به محافظت از نهال صنوبر همت گماشت . فصل بهار و تابستان گذشت و نهال صنوبر قد كشید و جوان و شاداب شد . صنوبر پیر با خوشحالی به او مینگریست و از بودن صنوبر جوان در كنار خویش به وجد میآمد .با آمدن پاییز و وزیدن بادهای سخت، صنوبر جوان زبان به شكایت گشود و هر آنچه صنوبر پیر به او اندرز میداد كه باید صبور باشد او گوش نمیداد و با صنوبر پیر بدخلقی میكرد .با فرا رسیدن زمستان هیزم شكنان به جنگل آمدند تا تعدادی از درختان را قطع كنند . صنوبر جوان خوشحال بود كه صنوبر پیر را قطع میكنند و او از شر این درخت فرتوت راحت میشود .اما مرد هیزم شكن كه صنوبر پیر را قطع میكرد، ناگهان دسته تبرش شكست او برای درست كردن دسته تبر هیچ درختی را بهتر از صنوبر جوان در آن اطراف ندید .با یك ضربه صنوبر جوان بر زمین افتاد .در این هنگام صنوبر پیر دردی عمیق در عمق جان خویش احساس كرد . این مطالب با تصاویر رنگی همراه است . |