| • چکیده : |
خط اصلی داستان شرح آشنایی و رابطهی نویسنده با دختری جوان در پاریس است، قصهی حضوری وسوسهگرانه كه به حوزهای ذهنی بدل میشود. این روایت اول شخص با بیش از پنجاه عكس تكمیل شده است، كه جز لاینفك اثرند. تصاویر، شامل بسیاری از چهرههای شاخص سورئالیسم، مكانها و اشیایی است كه نویسنده با آنها ارتباط دارد یا حضور نادیا آنها را به نگرانی ذهنی و وسوسههای دایمیاش بدل میسازد.... نادیا آنگونه كه در كتاب توصیف شده با تعریف برتراند راسل از الكتریسیته مطابقت دارد: "بیش از آن كه وجود باشد، رویداد است"، به عبارت دیگر، نادیا بیش از آن كه شخص باشد، طریقهای است كه كنش افراد را شكل میدهد. برتون او را بسان نوعی حالت ذهنی، احساس نسبت به واقعیت و بینش توصیف كرده است، و خواننده گاهی از خود میپرسد آیا اصلا این زن وجود دارد؟ علی رغم همهی اینها، نادیا به رمان شكل و ساختار میبخشد. به گفتهی سیمون دوبوار، "نادیا چنان شگفتانگیز و مسحور كننده از قید هرگونه پایبندی به ظواهر آزاد و رهاست كه گویی خرد و قانون را یكسان خوار میشمارد". آندره برتون برای بازگویی شرح برخوردش با این زن جوان عجیب و "شگفتیها" پیامد آن، از لحن واقعبینانه و عینی گرایانهی گزارشهای پزشكی، كه برایش آشنا بودند، بهره میگیرد. این عدم وابستگی ظاهری، نبوغ (فراست) نا متعارف نادیا را چشمگیرتر و تكان دهندهتر جلوه میدهد، و چنین مینماید كه دنیای درونیاش آن قدر توش و توان دارد كه نه فقط با عالم مادی روزمره درگیر شود و در امورش مداخله كند، بلكه حتی اصل علیت را، كه از اركان این عالم است، سخت دچار اختلال میسازد: رویدادهای تصادفی اغراقآمیز، پیشبینیهایی كه فولا تحقق میپذیرند، روشنبینی فوق عادی؛ گویی نادیا ـ معصومانه و در نهایت بیخبری ـ اختیار جهان هستی را به دست دارد و آن را به بازی میگیرد"." |