| • چکیده : |
,"نماز تجلی‌گاه بی‌ریای بندگان پاك و صفای دل و روشنی ضمیر است. بسیاری از عارفان و مردان حق، نماز را معراج المومن و تاج المقربین خوانده‌اند و به آن عنایت و تاكید خاص دارند و برای گذراندن نماز توصیه‌ها و سفارش‌هایی كرده‌اند. نماز در چشم عارفان حقیقی، غرق در حضرت حق است و سفری است بسیار معنوی كه با حضور قلب معنا می‌یابد. برای عارفان نماز زیاد خواندن، به وقت خواندن و نماز حقیقی خواندن بسیار مهم است. نگارنده در این مجموعه ضمن بیان اهمیت نماز، آن را از دیدگاه عارفان بزرگ ایرانی بررسی كرده است. در كتاب نظر بزرگانی چون عطار نیشابوری در تذكره الاولیا، مولانا جلال‌الدین بلخی در مكتوبات، مجالس سبعه و فیه مافیه، خواجه عبد ا... انصاری در رسایل، ابوالحسن علی بن عثمان هجویری در كشف المحجوب، زین الاسلام ابوالقاسم عبدالكریم محمد قشیری در رساله‌ی قشیریه، ابو سعید ابوالخیر در اسرار توحید و نظرات شیخ المشایخ ابوالحسن خرقانی درباره‌ی نماز مطرح شده است." |